ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ହିଁ ସମ୍ପଦ, ଅର୍ଥାତ ଅମାପ ଧନ ସମ୍ପତ୍ତି ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଯଦି ବ୍ୟକ୍ତିଟିଏ ଅସୁସ୍ଥ ରୁହେ, ତେବେ ସେ ସୁଖୀ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ । ତେଣୁ ସୁଖୀ ହେବା ପାଇଁ ସୁସ୍ଥ ରହିବା ଜରୁରୀ, କାରଣ ସୁସ୍ଥ ଶରୀର ସୁସ୍ଥ ମନର ବାହକ ଅଟେ । ଶରୀର ସୁସ୍ଥ ରହିଲେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ତା'ର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ କରିପାରିବ ଓ ପ୍ରଗତିର ଶୀର୍ଷରେ ପହଞ୍ଚିପାରିବ । ଅପର ପକ୍ଷରେ ସଦାସର୍ବଦା ଅସୁସ୍ଥ ରହୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଟି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆଗ୍ରହ ପ୍ରକାଶ କରିନଥାଏ ।

ଠିକ୍ ସେହିପରି ଆମ ଓଡ଼ିଶାକୁ ତଥା ଓଡ଼ିଶାର ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ବରଦାନ ମିଳିଲେ ଆମ ରାଜ୍ୟ ସୁଖୀ ଓଡ଼ିଶା ହୋଇପାରିବ । ତେବେ ଉତ୍ତମ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କ'ଣ? ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ, ରୋଗମୁକ୍ତ ଓ ଚଳଚଞ୍ଚଳ ହସ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ମୁଖ ମଣ୍ଡଳକୁ ଦେଖି ଆମେ କହିପାରିବା ଏ ବ୍ୟକ୍ତିଟି ରୋଗମୁକ୍ତ ଅଟେ; ଅର୍ଥାତ ସେ ଉତ୍ତମ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ଅଧିକାରୀ । ଉତ୍ତମ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ଶାରୀରିକ ସୁସ୍ଥତା ଯେତିକି ଆବଶ୍ୟକ, ମାନସିକ ସୁସ୍ଥତା ମଧ୍ୟ ସେତିକି ଆବଶ୍ୟକ । ଶାରିରୀକ ସୁସ୍ଥତା ପାଇଁ ଯେମିତି ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ପୌଷ୍ଟିକ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାକକୁ ହୋଇଥାଏ, ନିୟମିତ ଶାରୀରିକ ପରିଶ୍ରମ କରିବା ସହିତ ବ୍ୟାୟାମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ, ସେହଭଳି ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମ ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ଉଠି ଯୋଗ, ପ୍ରାଣାୟମ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ।

ଉତ୍ତମ ଶାରୀରିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ଆଉ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଆଧାର ହେଉଛି ସଂଯମତା; ଠିକ୍ ସମୟରେ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା, ଠିକ୍ ସମୟରେ ଶୋଇବା, ବାହାରେ ବିକ୍ରି ହେଉଥିବା ଅହିତକର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ନାହିଁ । କାରଣ ଆଖିକୁ ଭଲ ଦେଖାଯିବାକୁ, ପାଟିକୁ ଭଲ ସ୍ୱାଦ ଲାଗିବା ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ଅନେକ କୃତ୍ରିମ ଉପାଦାନ ମିଶାଯାଇଥାଏ, ଯାହା ଶରୀର ପ୍ରତି ଆଦୌ ହିତକର ହୋଇନଥାଏ । ଏହି ଖାଦ୍ୟ ମେଦବହୁଳତା ବଢ଼ାଇବା ସହ ଶରୀରର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗକୁ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ କରିଥାଏ । ଫଳରେ ଫ୍ୟାଟି ଲିଭର୍, କିଡନୀ ସମସ୍ୟା, କୋଲେଷ୍ଟୋରାଲ୍ ଭଳି ରୋଗ ଉପୁଜିଥାଏ । ଏହି ମାଛବସା ଖାଦ୍ୟ ତଥା ପୋଡ଼ାତେଲରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଖାଦ୍ୟରେ ସଂକ୍ରମଣ ହେବାର ଆଶଙ୍କା ଅଧିକ ହୋଇଥାଏ; ଜଣ୍ଡିସ୍, ଟାଇଫଏଡ୍ ଭଳି ରୋଗ ହୋଇଥାଏ । ସୁସ୍ଥ ରହିବାକୁ ହେଲେ ପ୍ରଥମେ ବାହାର ଖାଦ୍ୟ ନ ଖାଇ ଘରୋଇ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାକୁ ହେବ ଏବଂ ସମୟାନୁବର୍ତ୍ତିତା ହୋଇ ଖାଇବା ଓ ଶୋଇବାରେ ସଂଯମତା ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେବ ।

ଓଡ଼ିଶାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ତଥା ଆବାଳ-ବୃଦ୍ଧ-ବନିତା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟବାନ ହେଲେ, ସେମାନେ କମ୍ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହେବେ ଅର୍ଥାତ୍ ରୋଗରେ ବା ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଉଥିବା ଟଙ୍କାକୁ ନିଜର ତଥା ପରିବାରର ଉନ୍ନତିରେ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିପାରିବେ, ଯାହା ଫଳରେ ଆମେ ଏକ ସମୃଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟ ଗଠନ କରିପାରିବା । ଉତ୍ତମ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ପୁଷ୍ଟିକର ଖାଦ୍ୟ, ଯୋଗ, ସଠିକ ପରିମାଣର ପାନୀୟ ଜଳ ଓ ସୁନିଦ୍ରା ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇଥାଏ । ସେଥିପାଇଁ ବେଶି ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟିଭି ଓ ମୋବାଇଲ୍ ନଦେଖି ରାତି ୧୦ଟା ଭିତରେ ଶୋଇବା ଓ ସକାଳୁ ବ୍ରାହ୍ମ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶଯ୍ୟା ତ୍ୟାଗ କରିବା । ମାନସିକ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରାଣାୟମ, ପ୍ରାର୍ଥନା, ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା, ଦୈନିକ ୮ରୁ ୧୦ ଗ୍ଲାସ ପାଣି, ତୋରାଣୀ, ପଇଡ଼ ପାଣି ଆଦି ପିଇବା । ପାଟିକୁ ସୁଆଦିଆ ଲାଗୁଥିବା ମୃଦୁପାନୀୟ ଆଦିରୁ ଦୂରେଇ ରହିବା ନିତ୍ୟାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ, କାରଣ ଏଥିରେ ଏତେ ମାତ୍ରାରେ ରସାୟନିକ ପଦାର୍ଥ ତଥା ଶର୍କରା ରହିଥାଏ, ଯାହା କ୍ଷଣିକ ପାଇଁ ପାଟିକୁ ସ୍ୱାଦ ଦିଏ, ମାତ୍ର ଦୀର୍ଘଦିନ ପାଇଁ ଶରୀରକୁ ପୀଡ଼ା ଦିଏ ।

ପରିବାରର ମେରୁଦଣ୍ଡ ମାଆକୁ ହିଁ ବୁଝାଏ ଏବଂ ରୋଷେଇ ଘରୁ ହିଁ ଘରର ସୁସ୍ଥ ପରିବେଶର ଶୁଭାରମ୍ଭ ହୋଇଥାଏ । ତେଣୁ ମାଆମାନେ ଏଥିପ୍ରତି ବିଶେଷ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ । ଘିଅ, ଲହୁଣୀ ଭଳି ଉତ୍ତମ ସ୍ନେହସାର, ମାଣ୍ଡିଆ, ବାଜରା ଭଳି କମ୍ ଟଙ୍କାରେ ମିଳୁଥିବା ମିଲେଟ୍, ନାଲିଚୁଡ଼ା, ତୋରାଣି, କାଞ୍ଜି, ବାଡ଼ି ବଗିଚାରୁ ମିଳୁଥିବା ସବୁଜ ପନିପରିବା ଓ ପୋଷକ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଭରପୁର ଥିବା ଶାଗ ଆଦି ପିଲାଙ୍କୁ ଛୋଟବେଳୁ ଖୁଆଇବା ଆବଶ୍ୟକ, ଫଳରେ ସେ ପିଲାଦିନରୁ ପୌଷ୍ଟିକ ଖାଦ୍ୟର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝିପାରିବ ଓ ଭବିଷ୍ୟତରେ ସୁଖୀ ଓଡ଼ିଶା ଗଠନର କର୍ଣ୍ଣଧାର ହୋଇପାରିବ ।

ସୁସ୍ଥ ଓଡ଼ିଶା ଗଠନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରମୁଖ ବାଧା ହେଉଛି ମାଦକ ଦ୍ରବ୍ୟ ବା ନିଶା ସେବନ । ଆଜିର ଯୁବପିଢ଼ି କର୍ମତତ୍ପର ନହୋଇ ନିଶା ବା ମାଦକ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ନିଜକୁ ବୁଡ଼ାଇ ନିଶାଶକ୍ତ ହୋଇ ଅନେକ ଅନୈତିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି । ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷରେ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ପରୋକ୍ଷରେ ତା'ର ପରିବାର ଓ ସମାଜ ଉପରେ ଏହା ଅନେକ କୁପ୍ରଭାବ ପକାଇଥାଏ । ଉତ୍ତମ ଶିକ୍ଷା, ନୀତିଶିକ୍ଷା ଏସବୁର ଔଷଧ, ତେଣୁ ଶିକ୍ଷା ହିଁ ଏସବୁ କୁପ୍ରଭାବକୁ ଦୂରେଇ ପାରିବ ।

ତେଣୁ ସୁଖୀ ଓଡ଼ିଶା ଗଠନ ପାଇଁ ଓଡ଼ିଶାବାସୀଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ ରହିବାକୁ ହେବ । ସୁସ୍ଥ ରହିବା ପାଇଁ ପୌଷ୍ଟିକ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ସହିତ ନିୟମିତ ବ୍ୟାୟାମ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ । ସଠିକ ସମୟରେ ସଠିକ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶାରୀରିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସୁଦୃଢ଼ ହେବା ସହିତ ନିୟମିତ ବ୍ୟାୟାମ ଓ ପ୍ରାଣାୟମ ଦ୍ୱାରା ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଭଲ ରହିବ । ଉଭୟ ଶାରୀରିକ ଓ ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଭଲଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଟିଏ ପ୍ରଗତିଶୀଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବ, ଯାହାକି ଓଡ଼ିଶାକୁ ସୁଖୀ ଓଡ଼ିଶାରେ ପରିଣତ କରିପାରିବ ।

କଥାରେ ଅଛି "ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ହିଁ ସମ୍ପଦ" । ସ୍ୱ୍ୟାସ୍ଥ୍ୟ ଭଲ ରହିଲେ, ମନ ଭଲ ରହିବ ଓ ମନ ଭଲ ରହିଲେ, ଆମେ ଯାହା କରିବା, ସେଥିରେ ସଫଳାତା ନିଶ୍ଚେ ପାଇବା । ଏକ ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ର ଗଠନ ପାଇଁ ଆମକୁ ଭଲ ମନ ନେଇ ସଦାସର୍ବଦା କାମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ । ଆଉ ଭଲ ପାଇଁ ଆମକୁ ଭଲ ପୌଷ୍ଟିକ ଖାଦ୍ୟର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି, କାରଣ ଏକ ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ର ସେତେବେଳେ ଗଠନ ହୋଇପାରିବ, ଯେତେବେଳେ ଏହାର ସମସ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ସୁସ୍ଥସବଳ ରହିବେ । ସମସ୍ତ ଶିଶୁଙ୍କର ଶାରୀରିକ ଓ ମାନସିକ ବିକାଶ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବିକଶିତ ହେଲେ ଏକ ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ର ଗଠନ ହୋଇପାରିବ । ଆଉ ଏହା ସମ୍ଭବ ହେବ ଶିଶୁଟିକୁ ଯଦି ପୌଷ୍ଟିକ ଖାଦ୍ୟ ମିଳିବ । ତେଣୁ ପରୋକ୍ଷ ଭାବରେ ହେଉ ବା ପ୍ରତ୍ୟେକ୍ଷ ଭାବରେ ହେଉ, ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ର ଗଠନରେ ପୌଷ୍ଟିକ ଖାଦ୍ୟର ଭୂମିକା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ରହିଛି ।

ଆଜିର ଶିଶୁ କାଲିର ନାଗରିକ । ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ର ଗଠନରେ ଶିଶୁର ଭୂମିକା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ । ଏକ ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ର ସେତେବେଳେ ହୋଇଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ରାଷ୍ଟ୍ରର ଲୋକ ସୁସ୍ଥ ଓ ନୀରୋଗୀ ରହିଥାନ୍ତି । ଶରୀର ସୁସ୍ଥ ଓ ନିରୋଗ ରହିଲେ ହିଁ ଶାରୀରିକ ଓ ମାନସିକ ବିକାଶ ଠିକ୍ ଭାବରେ ହୋଇଥାଏ । ଯାହାଦ୍ୱାରା ସଠିକ୍ ଚିନ୍ତା କରିବାର ଦକ୍ଷତା ଜଣେ ଲୋକ ପାଖରେ ଦେଖାଯାଏ । ଶରୀର ସୁସ୍ଥ ରହିଲେ ମନ ଖୁସି ରହିଥାଏ ଯାହାଦ୍ୱାରା ନୂତନ ଜିନିଷ ଉଦ୍ଭାବନ ମଧ୍ୟ ହୋଇଥାଏ । କେବଳ ଟଙ୍କା ପଇସା ବା ଧନ ସମ୍ପତ୍ତିରେ ପୂରି ରହିଲେ ଗୋଟିଏ ରାଷ୍ଟ୍ର କେବେବି ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ର ହୋଇପାରିବନି । ଯଦି ଗୋଟିଏ ରାଷ୍ଟ୍ରର ଲୋକେ ସବୁବେଳେ ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ ହେଉଥିବେ ତେବେ ସେ ରାଷ୍ଟ୍ର କଦାପି ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ର ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ । ଗୋଟିଏ ରୋଗ ବା ମହାମାରୀ ଗୋଟିଏ ରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତଳିତଳାନ୍ତ କରିଦେଇପାରେ, ଯାହାର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଉଦାହରଣ ହେଉଛି କରୋନା ମହାମାରୀ । ଏହାର କବଳରୁ ବଞ୍ଚିବାର ଗୋଟିଏ ଉପାୟ ହେଉଛି ଆମ ଶରୀରର ରୋଗ ପ୍ରତିରୋଧକ ଶକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଇବା । ଯାହାକି ସମ୍ଭବ ହେବ ପୁଷ୍ଟିକର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଦ୍ୱାରା । ପୌଷ୍ଟିକ ଖାଦ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଆଧାର ଓ କୋଷ ଗଠନର ମୁଖ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ରୂପେ କାମ କରିଥାଏ । ତେଣୁ ଉତ୍ତମ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ଶରୀରକୁ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ପରିମାଣର ପୁଷ୍ଟିକର ଖାଦ୍ୟ ଆତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ।

ଶରୀରର ବୃଦ୍ଧି ସାଧନ, କ୍ଷୟ ପୂରଣ, ଶକ୍ତି ଯୋଗାଣ ଏବଂ ଶରୀରର ବିଭିନ୍ନ କ୍ରିୟା ପ୍ରଣାଳୀ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ସୁରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଛଅଗୋଟି ପୁଷ୍ଟି ଆବଶ୍ୟକ । ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଏବଂ ଉପଯୁକ୍ତ ପରିମାଣର ଖାଦ୍ୟ ଶରୀରର ପୁଷ୍ଟି ସାଧନ କରିବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଉତ୍ତମ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥାଏ । ଏହା ପୁଷ୍ଟି ଶରୀରରେ କମ୍ ହେଲେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ରୋଗ ଦେଖାଯାଏ ଯେପରି ଅପପୁଷ୍ଟି । ସଠିକ ଖାଦ୍ୟ ନ ଖାଇବା ଦ୍ୱାରା ଛୋଟ ଶିଶୁମାନେ ମୁଖ୍ୟତଃ ଅପପୁଷ୍ଟି ରୋଗର ଶୀକାର ହେଉଥିବା ବେଳେ ନାରୀମାନେ ରକ୍ତହୀନତାର ଶୀକାର ହୋଇଥାନ୍ତି ।

ଗୋଟିଏ ରାଷ୍ଟ୍ର ସେତେବେଳେ ସମୃଦ୍ଧ ହେବ ଯେତେବେଳେ ଶିଶୁମାନେ ଅପପୁଷ୍ଟି ରୋଗରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବେ ଓ ନାରୀମାନେ ରକ୍ତହୀନତାରୁ । ଏହା କେବଳ ସମ୍ଭବ ସମୟ ଅନୁସାରେ ସଠିକ୍ ପରିମାଣର ପୌଷ୍ଟିକ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା । ବାର୍ଷିକ ହାରାହାରି ପ୍ରାୟ ୩୦ ହଜାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ୫ ବର୍ଷରୁ କମ୍ ଶିଶୁଙ୍କର ଅପପୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥାଏ । ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ ଅର୍ଦ୍ଧେକ ଶିଶୁ ଅପପୁଷ୍ଟି ଜନିତ ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି । ଭାରତ, ଆଫ୍ରିକା ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କେତେକ ଦେଶରେ ଶିଶୁ ଓ ମହିଳାମାନେ ଏହି ରୋଗର ଶୀକାର ହେଉଛନ୍ତି । ଶୈଶବ ଅବସ୍ଥାରେ ଅପପୁଷ୍ଟି ଶିଶୁର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜୀବନ ଉପରେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥାଏ । ଏହାଦ୍ୱାରା ଶାରୀରିକ ଏବଂ ମାନସିକ ବୃଦ୍ଧି ଏବଂ ବିକାଶରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ । ଯାହାଦ୍ୱାରା ଗୋଟିଏ ରାଷ୍ଟ୍ରର କେବେହେଲେ ସମୃଦ୍ଧି ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ । ଶରୀର ସୁସ୍ଥ ରହିବା ପାଇଁ ଚାରି ଗୋଟି ପ୍ରଧାନ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ପ୍ରଣାଳୀ ରହିଛି ।

ତାହା ହେଉଛି,

୧. ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକର ଓ ପୁଷ୍ଟିକର ଖାଦ୍ୟ

୨. ନିୟମିତ ବ୍ୟାୟାମ

୩. କମ୍ ଚିନ୍ତା ଓ ପରିଶ୍ରମ

୪. ଯଥେଷ୍ଟ ପାଣି ପିଇବା

ଯଦି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ପୌଷ୍ଟିକ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ନିଜକୁ ନିରୋଗ ରଖିପାରିବ ତେବେ ସେ ଯେକୌଣସି କ୍ଷେତ୍ରରେ କାର୍ଯ୍ୟକଲେ ମଧ୍ୟ ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ର ଗଠନରେ ନିଜକୁ ସାମିଲ କରିପାରିବ । ଯଦି ଗୋଟିଏ ରାଷ୍ଟ୍ରର ସମସ୍ତ ଶିଶୁ, ନାଗରିକ, ବୃଦ୍ଧ ପୁଷ୍ଟିଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ତେବେ ସହଜରେ ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ର ଗଠନ ହୋଇପାରିବ ।

ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ର ଗଠନରେ ପୌଷ୍ଟିକ ଖାଦ୍ୟର ଭୂମିକା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟେ । କାରଣ ଗୋଟିଏ ରାଷ୍ଟ୍ରର ସମୃଦ୍ଧି ସେହି ରାଷ୍ଟ୍ରର ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷଙ୍କ ସହ ଅତି ନିବିଡ଼ ଭାବରେ ଜଡ଼ିତ । ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ରର ଗଠନ ସେତେବେଳେ ହୋଇପାରିବ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଖରେ ପୌଷ୍ଟିକ ଖାଦ୍ୟର ଅଭାବ ନଥିବ । ଯେଉଁ ରାଷ୍ଟ୍ରର ଲୋକ ଯେତେ ସୁସ୍ଥ ସେହି ରାଷ୍ଟ୍ର ସେତେ ଉନ୍ନତ । ତେଣୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ପୌଷ୍ଟିକ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା, ନିୟମିତ ବ୍ୟାୟାମ କରିବା ଓ ଯଥେଷ୍ଟ ପରିମାଣରେ ପାଣି ପିଇ ସୁସ୍ଥ ରହିବା ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ର ଗଠନରେ ନିଜକୁ ସାମିଲ କରିବା ।

ସଠିକ ମନେ ପଡ଼ୁନଥିଲେ ବି ପ୍ରାୟ ୨୦୧୨ ମସିହାର କଥା । ମୁଁ ସେତେବେଳେ ତିନି ଚାରି ବର୍ଷର ହେଇଥିଲି । ରେଳରେ ପ୍ରଥମ କରି ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲି ପୁରୀରୁ ଦିଲ୍ଲୀ ଆମ ମାଉସୀଙ୍କ ଘରକୁ । ମୁଁ, ବାବା, ମମି, ଏବଂ ମୋର ବଡ଼ ଭଉଣୀ । ମୁଁ କିଛି ଜାଣି ପାରୁନଥାଏ । ପ୍ରାୟ ତିନି ଦିନ ଲାଗିଥିଲା ଦିଲ୍ଲୀରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ । ସେହିଠାରେ ଏକ ଘଟଣା ମୋର ଏକ ସ୍ମୃତି ରହି ଯାଇଥିଲା ।  

ଦିଲ୍ଲୀ ଗଲା ବାଟରେ ଗନ୍ଧିଆ ଷ୍ଟେସନଠାରେ ରେଳ ଅଟକିଲା । ମୁଁ ଏବଂ ବାବା ରେଳରୁ ବାହାରି ଆସିଲୁ ଟିକେ ବୁଲିବା ପାଇଁ । ରେଳ ୧୦ ମିନିଟ୍ ପାଇଁ ରହିଥିଲା ଏବଂ ଆମେ ଆସିଲୁ ଆମ ପାଣି ବୋତଲରେ ପାଣି ଭର୍ତ୍ତିକଲୁ । ବାବା ମୋତେ ସବୁ ଜାଗା ଦେଖାଉଥାନ୍ତି ଷ୍ଟେସନରେ । ବାବା ମୋତେ ହଠାତ୍ ପଚାରିଲେ, "ଝିଅ କ'ଣ ଖାଇବୁ?" ମୁଁ ଆଗ୍ରହରେ ହଁ ମାରି ଦେଲି । ବାବା ତାଙ୍କ ପକେଟରୁ ୧୦ ଟଙ୍କିଆ ନୋଟଟିଏ କାଢ଼ିଲେ, ଦୋକାନୀ ହାତକୁ ଦେଲେ । ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ରେଳ ଛାଡ଼ି ଦେଲା । ମୋ' ମମି ରାତି ଅନିଦ୍ରା ହୋଇ ଶୋଇ ଯାଇଥାଏ, ମୋ ବଡ଼ ଭଉଣୀ କ'ଣ କରିବ କିଛି ଜାଣି ପାରିଲାନାହିଁ । ହଠାତ୍ ଡାକିଲା, "ବାବା ଟ୍ରେନ ଛାଡ଼ି ଦେଲା ।" ସେତେବେଳକୁ ରେଳ ବହୁତ୍ ବାଟ ଗଡ଼ି ସାରିଲାଣି ।

ବାବା ଦୋକାନୀ ଠାରୁ ନୋଟ୍‌ଟି ଆଣି ତାକୁ ଓଠରେ ଚିପି ଧରି ମତେ ଗୋଟେ ହାତରେ ଧରି ଦଉଡ଼ି ଯାଇ ରେଳ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଲାବେଳେ ଗୋଡ଼ ଖସିଗଲା । ପୁଣି ବାବା ମତେ ଗୋଟେ ହାତରେ ଧରି ଚଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ଦୟାରୁ ଆମେ ରେଳରେ ଚଢ଼ିଗଲୁ । ସେତେବେଳକୁ ମମିର ନିଦ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିଲା । ସେ ମତେ ଆଉ ବାବାଙ୍କୁ କହିଲା, "ଯଦି ତମେ ଟ୍ରେନରେ ଚଢ଼ି ପାରିନଥାନ୍ତ ତା'ହେଲେ କ'ଣ ଯେ ହେଇଥାଆନ୍ତା !?" ଏତିକି କହି ସେ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହି ପକେଇଲା ଜଗନ୍ନାଥ... ଜଗନ୍ନାଥ...

ବାବାଙ୍କ ପକେଟରେ ସେଦିନ ମାତ୍ର ୧୦୦ ଟଙ୍କିଆ ନୋଟଟିଏ ଥିଲା । ସେତିକି ନେଇ ଆମେ ଦିଲ୍ଲୀ ଯାଇ ପାରି ନଥାନ୍ତୁ କି ପୁରୀ ବି ଆସି ପାରି ନଥାନ୍ତୁ । ମୁଁ ଏବେ ବି ଭାବୁଛି, ଯଦି ଭଗବାନଙ୍କ କୃପା ହେଇ ନଥାନ୍ତା ଆଉ ଆମେ ଟ୍ରେନରେ ଚଢ଼ିପାରି ନଥାନ୍ତୁ, ତା'ହେଲେ ଆମ ଅବସ୍ଥା କ'ଣ ଯେ ହେଇଥାନ୍ତା !!!

- ଶୁଭସ୍ମିତା ସାହୁ

୧. ଦୂରତା ଅନୁସାରେ ବୋଝେ ମାଟି ନେଇ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ପକାଇଲେ କଡ଼ାଏ ବା ଦୁଇକଡ଼ା ବା ଅଧିକା ଦେବା ଲୋକ‌କୁ କଡ଼ାକିଆ କ‌ହନ୍ତି।

୨. ପ୍ରତ୍ୟେକ କାହାଣୀର ଉପସଂହାରରେ କଥୟନ୍ତୀମାନେ ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକ କ‌ହିଥାନ୍ତି । କେହି କେହି କେବଳ ନିମ୍ନଲିଖିତ କେତୋଟି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି କଳ୍ପିତ ଉପସଂହାର କରନ୍ତି "ମୋ କଥାଟି ଏତିକି, ଫୁଲ ଫୁଟିଗଲା କିଆ କେତକୀ ।"

* * * 

ମଧୁସୂଦନ ରାଓଙ୍କ "କଥାଲହରୀ"ରୁ ସଂଗୃହୀତ । ଭାୟା: ଓଡ଼ିଆ ଉଇକିପାଠାଗାର